Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Πόσα θες να μας τρελάνεις;

  Το πρώην άλλο μου μισό, έχει βαλθεί να με αποτρελάνει! Έχω που 'χω τα χάλια μου. Γιατί τώρα είμαστε στη φάση "φίλοι". Ο Θεός να το κάνει φιλία αυτό! Ναι φυσικά, τα θέλω και τα παθαίνω γιατί δεν μπορώ να τον βγάλω εντελώς από τη ζωή μου και λέω ότι θα συνηθίσω να τον βλέπω διαφορετικά. Έλα όμως που μέσα μέσα δεν αντέχω και τα παίρνω κανονικά και του λέω από την αρχή όλα όσα με έκανε να περάσω, αλλά εκεί που πραγματικά εξοργίζομαι είναι όταν μου λέει: "μα γιατί θυμάσαι συνέχεια το παρελθόν"; Παρελθόν; Για ποιόν; Γι' αυτόν φυσικά. Γιατί για εμένα πιο παρόν δε γίνεται. Όταν ακόμη νιώθεις τον πόνο να σου σκίζει τα σωθικά, δεν το λες έτσι εύκολα παρελθόν! Για εμένα θα παρέλθει όταν ο πόνος μαλακώσει, όταν οι μνήμες θα είναι οι καλές στιγμές.
   Μετά λέει ότι καταλαβαίνει πόσο με πόνεσε και ότι σύντομα θα μου αποδείξει πόσο πολύ με νοιάζεται έστω και αν τώρα πια μπορεί να το κάνει μόνο ως φίλος-και πριν μόνο ως φίλος μπορούσε να με νοιάζεται μόνο που ξέχασε να μου το πει. Έχει μήνες τώρα που το λέει και κάθε φορά το ίδιο τραγουδάκι παίζει στο μυαλουδάκι μου (το υποκοριστικό δεν είναι χαριτωμενιά γιατί οι νευρώνες μειώνονται μέρα με τη μέρα) "...λόγια, λόγια, λόγια. λόγια ψεύτικα...". Το καλύτερο βέβαια είναι ότι την επόμενη ημέρα, γιατί ούτε μέρα δε χάνεται παρόλο που εγώ δεν τον ψάχνω ποτέ, μου μιλά λες και δεν έγινε τίποτε και με ρωτά πώς είμαι και δεν ξεχνά ποτέ να μου πει πόσο του λείπω!!!
   ΟΚ, από τη μεριά μου είναι μαζοχισμός πέντε αστέρων! Αυτός όμως γιατί το κάνει αυτό; Ξέρει πολύ καλά ότι επανασύνδεση δεν παίζει. Αυτός έφυγε.
   Άγνωστοι αι βουλαί του κυρίου (χωρίς κεφαλαίο κ)!
 

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Φτάνει, φτάνει, φτάνει



Παράπονο πικρό πάλι με πιάνει.
Μου λείπει τόσο πολύ ο πατέρας μου. Όλα να τα αντέξω, μα αυτό ήταν χτύπημα κάτω από τη ζώνη.